Novozavetni podtekst Don Kihota od Manče Migela de Servantesa : doktorska disertacija
Arsenović-Vujotić, Jasmina, 1977-
Stojanović, Jasna, 1963-
Bečanović-Nikolić, Zorica, 1963-
Trubarac-Matić, Đorđina, 1972-
Don Quixote de La Mancha by Miguel de Cervantes has been considered to be the most representative literary achievement of Spanish Culture, as the first modern novel in the world literature and a work paradigmatic of burlesque literature. Released in 1605. and in 1615. in Madrid during the Baroque period of the Spanish Golden Age, it spearheaded a large number of critical interpretations and creative mimetic strategies. While the historical character of Don Quixote is undisputed, the critical reception of this novel in modern times (especially in the second half of the XX and the beginning of the XXI century) gave rise to considerable and long-standing controversies about its essential meaning. As a chief source of controversy, the multilayered imagery and syncretic forms, strong presence of humour, irony and allusive speech in Cervantes narrative, are often found obstructing the recognition of the novel’s most central issues. Even the manner this problem is posed was heavily dependent on the interpreter’s attitude to the literal and implied meanings of the text, that is, on his own ability to delve into the 'seriousness' Cervantes’ humor and targets of his irony. Our thesis is that burlesque as it appears at first blush, Don Quxiote does rely heavily on the text of the New Testament, which might present itself as an unexpected fact. As a point of departure, we take two lines of the 20th century Cervantes criticism, which commonly read the famous tale of adventures and 'implementation of justice' as an implicit dialogue with Christian worldviews. One line of criticism lays emphasis on Cervantes’ affinity with Erasmus and accordingly focuses on the stylistic and semantic contacts between Don Quixote and The Praise of Folly; another line reads Don Quixote as a narrative which is, regarding the overall body of Cervantes’s works, most strikingly permeated with biblical reminiscences. Admittedly, the semantic position of that contention is vulnerable to diverse interpretations. The following are the objectives of our dissertation: a) to examine subtle ways in which the author refers his reader to the biblical word b) to determine those places in literary reality in which it is most vividly heard, as well as those places in which it implicitly suggested c) to establish a link between the central plot and actions of main characters with the contents of the New Testament. Our ultimate goal is to characterize the role of these intertextual relations in the novel.
Don Kihot od Manče Migela de Servantesa smatra se najreprezentativnijim umetničkim ostvarenjem španske kulture, prvim modernim romanom svetske književnosti i jednim od paradigmatskih dela humorističke literature. Objavljen je 1605. i 1615. godine u Madridu, u baroknoj fazi španskog Zlatnog doba, i tokom minulih vekova predstavljao je predmet izuzetno velikog broja kritičkih tumačenja i stvaralačkih podražavanja u svim vrstama umetnosti. Dok saglasnost o vrednosti i o jedinstvenom istorijskom značaju Don Kihota predstavlja neupitnu premisu savremene nauke o književnosti, kritička recepcija ovog romana u novije doba (naročito u drugoj polovini XX i s početka XXI veka), obeležena je neuobičajeno visokom merom neslaganja o njegovim suštinskim značenjima. Slojevitost slika i sinkretičnost forme, prisustvo humora, ironije i aluzivnog govora u Servantesovom pripovedanju bili su najčešći povodi za polemike o karakteru ovog književnog ostvarenja i otežavali su prepoznavanje njegove središnje problematike; već i određivanje teme romana zavisilo je od odnosa tumača prema doslovnim i prenesenim značenjima teksta, odnosno, od razumevanja dubine ’ozbiljnosti’ Servantesovog humora i smisla njegove ironije. U ovom radu predstavićemo podsticaje za prepoznavanje Novog zaveta kao neočekivanog, ali mogućeg podteksta Don Kihota. Oslonićemo se na dosadašnje uvide kritičkih tokova servantistike u XX veku kojima je zajedničko polazište bila pretpostavka da slavna pripovest o pustolovinama ’ostvarenja pravde’ implicitno vodi dijalog sa hrišćanskim idejama o svetu. U jednom od tih tokova, opisivana je Servantesova srodnost sa Erazmom Roterdamskim, na osnovu stilsko-semantičkih dodira između Don Kihota i Pohvale ludosti; u drugačijem pristupu, Don Kihot je čitan kao pripovest koja je najintezivnije prožeta reminiscencijama na Sveto pismo, u odnosu na sva preostala Servantesova dela, mada je semantički status te činjenice različito interpretiran. Nastojaćemo da istražimo suptilne načine na koji pisac upućuje čitaoce na biblijsku reč, da odredimo mesta u književnoj stvarnosti na kojima se ona jasnije oglašava, kao i ona gde je nagoveštavana ili je implicitno prisutna, i da prepoznamo vidove asociranja središnje priče i delovanja glavnih junaka sa sadržajima Novog zaveta. Naš cilj je da ponudimo tumačenje uloge koju bi ovi vidovi uspostavljanja intertekstualnih relacija mogli da imaju u romanu.
Hispanistika - Servantistika / Hispanic Studies - Cervantine Studies Datum odbrane: 12.09.2017.
srpski
2017
Ovo delo je licencirano pod uslovima licence
Creative Commons CC BY-NC-ND 2.0 AT - Creative Commons Autorstvo - Nekomercijalno - Bez prerada 2.0 Austria License.
http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/2.0/at/legalcode
OSNO - Opšta sistematizacija naučnih oblasti, Španska književnost (uključujući studije)
Miguel de Cervantes, Don Quixote, The New Testament, Subtext
OSNO - Opšta sistematizacija naučnih oblasti, Španska književnost (uključujući studije)
Migel de Servantes, Don Kihot, Novi zavet, podtekst